Kozieniccy mistrzowie ludowego rzeźbiarstwa i ich dzieła

Ziemia Kozienicka pod względem etnograficznym jest jednym z ciekawszych zakątków Polski Środkowej. Bliskość dużych obszarów leśnych wywarła ogromny wpływ na życie mieszkańców i ukształtowała odrębną w formie i w treści rzeźbę ludową, która wyrosła z ugruntowanych tradycji puszczańskich. Opiera się ona na legendzie Leona Kudły ze Świerży Górnych, Stanisławia Denkiewicza z Jedlni Kościelnej i Stefana Ślażyńskiego ze Zdziczowa.

Ci trzej nieżyjący już artyści zapoczątkowali rozwój rzeźby ludowej w Rejonie Puszczy Kozienickiej. W ich twórczości dominowała naturalność i naiwność widzenia świata wynikająca z powagi i wiary w to, co robią. Jedynym ich nauczycielem była przyroda, a intuicja, pasja i talent sprawiły, że tworzyli dzieła nieprzeciętne.

Ciekawym zjawiskiem w dziedzinie rzeźby ludowej były prace nieznanego artysty ludowego Władysława Łukasiewicza z Brzeźnicy, który wykonał kilka rzeźb do ołtarzyków domowych, a jego skromny dorobek świadczy o dużej wrażliwości i nieprzeciętnym samorodnym talencie. Uzupełnieniem prezentowanej na wystawie rzeźby ludowej są prace twórców nieprofesjonalnych średniego i młodszego pokolenia, którzy są kontynuatorami dzieła rozpoczętego przez nestorów kozienickiego rzeźbiarstwa.

W latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczęła działalność „Grupa Twórców Kozienickich” zrzeszonych w Stowarzyszeniu Twórców Ludowych. Do najstarszych i najbardziej uznanych artystów kozienickiej sekcji rzeźbiarskiej należał założyciel grupy Grzegorz Szewczyk oraz Jerzy Krześniak, Henryk Karaś, Rudolf Marciniak, Stanisław Piwoński, Stanisław Grudzień, Krzysztof Luśtyk, Romuald Baryłowicz i Artur Kolarz.

Ich twórczość jest pomostem łączącym dawną rzeźbę ludową ze współczesną rzeźbą nieprofesjonalną, w których nawiązanie do sztuki ludowej jest świadomym wyborem.